Zlokalizowane w Bicester centrum projektowe było prowadzone przez Tino Belliego i założone przez Rumiego który stwierdził, że brytyjski wkład zespołu będzie niezbędny do osiągnięcia sukcesu. FOMET1 posiadał nową aerodynamikę, zawieszenie i kilka innych usprawnień, lecz mimo to konstrukcja wciąż posiadała znamiona dawnej Oselli. Wyniki poprawiły się, lecz nieznacznie. Z nowym bolidem Grouillard był szybszy niż Coloni, lecz nie gwarantowało to przejścia przez przedkwalifikacje. Zaledwie kilkukrotnie udało się przejść dalej, a rezultaty były marne, choć zakwalifikował się na 10. miejscu w Meksyku, przed Andreą de Cesarisem, który ukończył wyścig na czwartej pozycji. Ostatecznie Grouillard został zastąpiony przez byłego kierowcę AGS Gabriele Tarquiniego, który ukończył wyścig dwukrotnie (z trzech startów – raz nie przeszedł przez fazę przedkwalifikacji), jednak nie zdobył żadnych punktów.