Utwór kończy się wezwaniem do króla o odzyskanie Maroka. Ou fazendo que, mais que a de Medusa, A vista vossa tema o monte Atlante, Ou rompendo nos campos de Ampelusa Os muros de Marrocos e Trudante, A minha já estimada e leda Musa Fico que em todo o mundo de vós cante, De sorte que Alexandro em vós se veja, Sem à dita de Aquiles ter enveja.Jako na widok potwornéj Meduzy Niech drżą przed tobą gór Atlasu skały, Zbijaj zastępy w polach Ampeluzy, Krusz w Tarudancie i w Marokko wały; A głos szczęśliwej z twych względów méj Muzy Hymnem twéj sławy zabrzmi na świat cały: Nad Macedonów szczęsny bohatera Achilesowi nie zajrzysz Homera.
Forma utworu Luzjady składają się z dziesięciu pieśni, pisanych 10-zgłoskowcem, ujętym w oktawy (abababcc). Autor posługiwał się wyszukanymi porównaniami i licznymi onomatopejami. Epos jest też silnie muzykalny; efekt ten poeta osiągnął poprzez nasilanie i osłabianie samogłosek. Reprezentatywna dla wersyfikacji utworu jest jego pierwsza zwrotka, zawierająca typową dla eposów formułę: Oryginalny portugalski dziesięciozgłoskowiecPolski jedenastozgłoskowiecw przekładzie Z.