Ważni pasażerowie Do prominentnych wielbicieli Liliputbahn należało wielu austriackich polityków, np. Adolf Schärf, prezydent Austrii, czy kanclerze: Leopold Figl i Bruno Kreisky (ten drugi był nawet w przeszłości maszynistą). Podczas swojej wizyty w Wiedniu z usług kolei skorzystał także Wiaczesław Mołotow – minister spraw zagranicznych ZSRR.
Dane techniczne Długość trasy dostępnej do przejazdu wynosi 3,9 km (z torowiskami technicznymi 4,7 km). Linia jest dwutorowa, przebiega głównie w osi głównej alei parkowej – Hauptalee i ma trzy stacje: Dworzec Prater (w pobliżu planetarium) Rotunda (w Kaiserallee) Ernst-Happel-Stadion (przy stadionie).
Czas przejazdu wynosi 20 minut. Maksymalny promień skrętu toru to 20 metrów, największe nachylenie szlaku – 14 promili.
Na stanie kolei są dwie identyczne (długość: 7,42 m, prędkość maksymalna: 30 km/h, rozstaw toru: 381 mm, masa własna: 7200 kg, masa tendra: 2000 kg, pojemność tendra: 250 kg węgla i 750 litrów wody, zużycie paliwa dla przejechania jednej rundy: 15–20 kg węgla i 120-130 litrów wody) lokomotywy parowe firmy Krauss & Co z Monachium: Da1 (numer fabryczny 8441) Da2 (numer fabryczny 8442).
W dniu 19 września 1998 parowozy otrzymały nazwy: Da1: Brigitte (czarno-zielony) Da2: Betty (czarno-czerwony).