W 1751 r. uzdrowisko przejmuje rodzina Mutiusów. Nowy właściciel rozpoczął rozbudowę i modernizację urządzeń zdroju, podjął również starania o sprowadzenie lekarzy-specjalistów. Powstała promenada i alejki spacerowe, skwery itp. Liczba kuracjuszy osiągnęła wkrótce liczbę 1400 osób rocznie, a Stary Zdrój, który szczycił się wówczas mianem największego uzdrowiska Sudetów Środkowych, nie ustępował popularnością Cieplicom czy Lądkowi. Leczono tu stany wyczerpania, choroby nerwowe i kobiece. Goście mieli do dyspozycji łazienki do kąpieli mineralnych i pijalnię wód - głównie ze zdroju „Jerzy”. Mieszkali w 3 pensjonatach, należących do Mutiusa oraz w ponad 30 domach prywatnych, dysponujących łącznie 400 pokojami.
Najstarsza informacja o górnictwie rud metali (srebra i ołowiu) w Starym Zdroju pochodzi z 1366 roku, w roku tym Bolko II Świdnicki podpisuje akt dziedzicznego nadania sztolni rodzinie Sachenkirchen. Od połowy XVIII w. intensywnie zaczęło się rozwijać górnictwo węgla kamiennego. W roku 1868 na skutek prowadzonych w okolicy prac górniczych nastąpiło naruszenie warstw wodonośnych, będących źródłem miejscowych wód mineralnych.