Rehfisch zajmował się przede wszystkim fizjologią układu moczowego, ale także psychiatrią i kardiologią. W 1889 ukazała się jego popularyzatorska książka poświęcona percepcji i złudzeniomRehfisch E. Sinneswahrnehmung und Sinnestäuschung. Eine Studie für Laien von Dr. Eugen Rehfisch. Steinitz, Berlin 1889, a rok później szkic o samobójstwie, poprzedzony przedmową Emanuela Mendla i przetłumaczony na język polskiRehfisch Eugeniusz. Samobójstwo, studyum krytyczne, z niemieckiego przełożył Wiktor D. Nakł. księgarni Teodora Paprockiego i S-ki, Druk E. Skiwskiego, 1895 ss. 103). W 1895 napisał rozdział poświęcony pęcherzykom nasiennym do encyklopedii medycznej Alberta EulenburgaRehfisch E. Samenblasen. [w:] Eulenburg A (red.) Real-Encyclopädie der gesamten Heilkunde Bd 27, 2. Aufl. Urban & Schwarzenberg, Wien-Leipzig 1895. Zagadnienie to zgłębiał pod kierunkiem Waldeyera w Instytucie Anatomii. Prace kardiologiczne Rehfischa podejmowały zagadnienia septycznego zapalenia wsierdziaRehfisch E. Septische Endocarditis parietalis. Deutsche Medizinische Wochenschrift 41, s. 389 (1915), rokowania w zaburzeniach rytmu sercaRehfisch E. Die Prognose der Herzarhytmie. Deutsche Medizinische Wochenschrift 29, ss.