W pierwszych latach swojej praktyki lekarskiej poślubił Hedwig Manczyk. Mieli syna Hansa Josepha (potem Hans José, 1891-1960) i córkę Käthe Marię, po mężu Wassertrüdinger (1894-1950). Hans José Rehfisch studiował prawo, po wojnie mieszkał w Nowym Jorku, od 1950 z powrotem w Niemczech; Käthe Marie została lekarką, po 1933 wyemigrowała do Palestyny razem z matką (zmarła w 1954 w Hajfie). Grób dr. Eugena Rehfischa na Cmentarzu żydowskim w Berlinie-Weißensee|thumb Pochowany 22 października 1937 na Cmentarzu żydowskim w Berlinie-Weißensee, jego grób zachował się do dziś.
Dorobek naukowy Schemat doświadczenia Rehfischa z 1897 roku|thumb Między 1889 a 1920 opublikował około dwudziestu prac. Szczególnie ważne są jego dwie prace, leżące u podstaw urodynamiki: Ueber den Mechanismus des Harnblasenverschlusses und der Harnentleerung (1897) i Über die Innervation der Harnblase (1900). Zawierały one wyniki jego doświadczeń z lat 1897-1899, w których stymulował nerwy podbrzuszny i miedniczny u 45 psów. Mimo że wyniki doświadczeń Rehfischa były częściowo błędne, metodyka jego doświadczeń uznawana jest za przełomową w badaniu fizjologii układu moczowego. Rehfisch określany jest jako pionier urodynamiki i neurourologii.