Rozpoczął się cykl badań porównawczych. W ich rezultacie zażądano dokonania zmian w projekcie. Oba prototypy wróciły do fabryki w celu wprowadzenia modyfikacji. Poprawione pojazdy otrzymały nazwę „Czołg wz. 31”. Zamówiono jednocześnie trzeci prototyp, który otrzymał oznaczenie TK-3. Zmodernizowane pojazdy powróciły na próby w marcu 1931 roku. Przeszły wszechstronne badania, należał do nich m.in. rajd na trasie Augustów–Osowiec–Grodno. Przed zakończeniem wszystkich prób, nie czekając na ich ostateczne rezultaty, 14 lipca 1931 roku przyjęto do uzbrojenia Wojska Polskiego pojazd nazwany „Lekki czołg rozpoznawczy TK-3”. Wzorcem do jego produkcji był trzeci prototyp noszący oznaczenie TK-3.

Problem nazwy Nie udało się do dzisiaj jednoznacznie ustalić znaczenia i pochodzenia skrótu TK. Istnieje kilka wersji. Według jednej, są to pierwsze litery nazwisk dwóch konstruktorów pojazdu: Trzeciaka i Karkoza. Inna wersja mówi, że są to inicjały płk. T. Kossakowskiego – propagatora budowy tego typu czołgów. Przypuszcza się także, iż jest to skrót słowa „tankietka”. W dokumentach archiwalnych, pojazdy nazywane były także „TK wz. 30”, „Tek 1001” oraz „Czołg X”.

Przypisy

Bibliografia

Rajmund Szubański: Polska broń pancerna w 1939 roku, Warszawa: Wyd. MON, 1982, .

Linki zewnętrzne

Kategoria:Czołgi lekkie Kategoria:Polskie czołgi