170.. mały|Iwan Sorokin dowodził wojskami Północnokaukaskiej Republiki Radzieckiej od 14 lipca do października 1918 r. Na Północnym Kaukazie czerwoni dysponowali byli o wiele liczniejszymi siłami niż biali. Podczas gdy do oddziałów białych zaciągnęło się nie więcej niż 8-9 tys. ochotników, po stronie czerwonych walczyło 70 tys. osób. Siły rewolucyjne były jednak znacznie gorzej wyszkolone, niezdyscyplinowane, a między dowódcami poszczególnych oddziałów nieustannie dochodziło do sporówP. Kenez, Red Attack..., s. 169.. Już 14 lipca 1918 r., na skutek samowoli jednego z czerwonych dowódców, Iwana Sorokina, Armia Czerwona Kaukazu Północnego przegrała bitwę o kluczowy węzeł kolejowy – Tichoriecką, gdzie rozbite zostało 30-tysięczne zgrupowanie czerwonychJ. D. Smele, The "Russian"..., s. 65.. Po tej klęsce Kalnin zrzekł się dowództwa, a na jego miejsce mianowano SorokinaP. Kenez, Red Attack..., s. 171.. Następnie biali zajęli również stanicę KawkazskąP. Kenez, Red Attack..., s. 172.. 27 lipca Denikin skierował swoje oddziały na Jekaterynodar. Sorokin usiłował stawić mu czoła nieoczekiwanym manewrem w rejonie stanicy Korienowskiej. Udało mu się odciąć główne siły Denikina od przednich oddziałów Drozdowskiego, które zdążyły dotrzeć bliżej Jekaterynodaru, a następnie zadać białym poważne straty.