Północnokaukaska Republika Radziecka objęła obszary, na których stosunek ludności do bolszewików i rewolucji w ogólności był bardzo różny. W kraju stawropolskim poparcie dla ruchów rewolucyjnych w 1917 r., a także w roku następnym utrzymywało się na bardzo wysokim poziomieP. Kenez, Red Attack..., s. 205., nad Terekiem sytuacja była dużo bardziej złożona, na Kubaniu bolszewicy mieli zwolenników wśród robotników z kilku regionalnych ośrodków przemysłowychE. Mawdsley, Wojna..., s. 126-127. (największe – Noworosyjsk i Armawir) i wśród miejscowej ludności niekozackiej (inogorodnych)P. Kenez, Red Attack..., s. 104-105..
Na zjeździe wybrano centralny komitet wykonawczy republiki. Jego przewodniczącym został bolszewik Awram Rubin, dotąd przywódca republiki kubańsko-czarnomorskiej, zaś zastępcą – Sachandżeri Mamsurow, również bolszewik. Do komitetu weszło 44 przedstawicieli partii bolszewickiej oraz 29 lewicowych eserowców, w prezydium zjazdu było natomiast pięciu bolszewików i czterech lewicowych eserowcówP. Kenez, Red Attack..., s. 184.. Oprócz komitetu zjazd powołał radę rewolucyjno-wojskową i ogłosił wzmocnienie miejscowych czerwonych sił zbrojnych. Ich dowódcą był od końca maja 1918 r. Karł KalninP. Kenez, Red Attack..., s.