Rok później silnik Aerojet XCAL-200 był już na tyle sprawny, że zamontowano go na szybowcu powracając jednocześnie do pierwotnej nazwy MX-324, rezygnując również z płóz na korzyść klasycznego, stałego, kołowego podwozia. 5 lipca 1944 roku, tak zmodyfikowany samolot wzniósł się na holu za samolotem P-38 i po osiągnięciu odpowiedniej wysokości uruchomił silnik rakietowy, stając się pierwszym amerykańskim samolotem z tego rodzaju napędem w powietrzu. Ciągłe kłopoty z silnikami rakietowymi, niebezpieczny i żrący utleniacz stosowany w paliwie rakietowym, były powodami zarzucenia projektu samolotu z tego rodzaju napędem. Kolejną modyfikacją było przystosowanie płatowca do napędu odrzutowego pojedynczym silnikiem Westinghouse 19B (oznaczenie wojskowe Westinghouse J30-WE). Tak zmodyfikowana konstrukcja otrzymała oznaczenie XP-79A. Do ostatecznej realizacji wybrany jednak został projekt oznaczony jako XP-79B, w którym zamiast jednego, zastosowano dwa silniki turboodrzutowe. Samolot był gotowy do lotu w lecie 1945 roku, w czerwcu tego samego roku gotową maszynę przewieziono na teren obecnej Edwards Air Force Base. 12 września 1945 roku samolot po raz pierwszy wzniósł się w powietrze, za sterami samolotu siedział pilot doświadczalny Harry Crosby, który latał również na wcześniejszych konstrukcjach MX-324 i MX-334.