oznaczała ona, że dane funkcje sprawować można było najwyżej dwie kadencje. Inicjatywy ZSP w tych latach zaowocowały dynamicznym rozwojem różnorodności form działania i manifestacją zarówno kulturalną, naukowo-twórczą, jak i turystyczną. W granicach przewidzianych prawem, począwszy od lat 60., ZSP angażowało się w różne formy biznesu, handlu, marketingu, własnych przedsiębiorstw turystycznych i wypoczynkowych. Pomnażało to wypracowany własnymi siłami majątek organizacji służący dobru całego środowiska studenckiego. Dotyczyło to nade wszystko wakacyjnych hoteli studenckich, ośrodków turystyki, domów rehabilitacji, agencji pośrednictwa pracy, w tym korepetycji, nauczania języków obcych, poradnictwa ekonomicznego.
Ostatnim przewodniczącym ZSP w tej fazie jego istnienia był Stanisław Ciosek. W 1973, w ramach akcji sterowanej przez PZPR i wbrew woli większości członków ZSP, nastąpiło przekształcenie ZSP w organizację o nazwie Socjalistyczny Związek Studentów Polskich (SZSP). Podczas VIII Kongresu ZSP odbywającego się w Filharmonii Narodowej w Warszawie zdecydowano o połączeniu go z organizacjami ZMS i ZMW. W efekcie SZSP stał się jedyną legalną organizacją studencką (do chwili rejestracji Niezależnego Zrzeszenia Studentów w 1980). Przewodniczącym Zarządu Głównego SZSP został Eugeniusz Mielcarek.