Klasztor został bogato uposażony przez władców karolińskich, m.in. darowizny i przywileje przyznawali mu Pepin Krótki i Karol Wielki. Początkowo, w VI wieku, funkcjonował w duchu brytyjskiej tradycji monastycznej. Skryptorium klasztoru było najważniejszym anglosaskim centrum produkcji i iluminacji manuskryptów na kontynencie europejskim. Wykonano tu m.in. Ewangeliarz z Trewiru z 1. połowy VIII w. W klasztorze przechowywany był m.in. Ewangeliarz z Echternach – powstały najprawdopodobniej w Northumbrii i przywieziony do Echternach za życia Wilibrorda. Opactwo było również ośrodkiem edukacji artystycznej i rolniczej (m.in. nauczano tu chłopów trójpolówki), a także centrum przygotowywania misjonarzy. Na naukę przysłano tu m.in. Karlomana, syna Karola Młota.
W 847 benedyktyni zostali zastąpieni przez świeckich kanoników, w 973 jednak powrócili tam za sprawą cesarza Ottona I, który sprowadził tam 40 mnichów z opactwa św. Maksymina w Trewirze. W 1016 budynki klasztorne strawił pożar. W 1028 roku opatem został Humbert, który zreformował klasztor w duchu reformy kluniackiej. Opactwo ponownie stało się ośrodkiem sztuki i nauki. Odbudował zabudowania zniszczone w pożarze w 1017 r., w tym konsekrowaną w 1031 roku trójnawową bazylikę.