Konsekwencje Nieleczona dyspareunia nieorganiczna może prowadzić do obniżenia jakości życia, unikania kontaktów seksualnych i osłabienia bliskości w związku. Przewlekły ból i związany z nim stres wiążą się ze zwiększonym ryzykiem występowania objawów lękowych i depresyjnych oraz trudności w relacjach partnerskich. Opisywano także wtórny rozwój innych dysfunkcji seksualnych, w tym nasilenie lęku przed penetracją i zachowań unikowych.

Klasyfikacja ICD-10 i ICD-11 Dyspareunia nieorganiczna należy do grupy F52 – „Zaburzenia seksualne niespowodowane zaburzeniem organicznym ani chorobą somatyczną” – w rozdziale F00–F99 klasyfikacji ICD-10. W ramach F52 kod F52.6 wyodrębnia dyspareunię nieorganiczną; klasyfikacja wskazuje także na konieczność wykluczenia dyspareunii organicznej (N94.1) oraz na stosowanie rozpoznania F52.6 tylko wówczas, gdy nie stwierdza się innej pierwotnej dysfunkcji seksualnej (np. pochwicy lub suchości pochwy).

W klasyfikacji ICD-11 dolegliwości bólowe związane z aktywnością seksualną ujmowane są m.in. w kategorii HA20 – „Sexual pain-penetration disorder” oraz w kategorii GA12 – „Female dyspareunia” (opisywanej jako dolegliwość uwarunkowana fizycznie).

Przypisy

Kategoria:Nieorganiczne dysfunkcje seksualne