Pojawiały się tendencje, które prowadziły do dorabiania swojej rodzinie archaicznej, rzymskiej genealogii, czy wykorzystywanie wątków antycznych przy układaniu literackich wątków dekoracyjnych. W tym czasie dział Tylman z Gameren.
Mecenat Jana III Sobieskiego był odbiciem nie tyle monarchy, co pierwszego magnata Rzeczypospolitej. Skala i poziom założeń kształtowały się poniżej intensywności poczynań architektonicznych Lubomirskiego czy Krasińskiego. Z wyjątkiem siedziby w Wilanowie program fundacji był stosunkowo skromny, częściej ograniczał się do upamiętnienia jego bohaterskich czynów tytułem fundacji, niż rozwijał treści dynastyczne i publiczne konkretnych układów formalnych. Na polu architektury Sobieskiego cechowała racjonalna rzeczowość i użytkowość – rozmach założenia i bogactwo wystroju pałacu w Wilanowie były wyjątkowe na tle całości mecenatu Jana III. Często podkreślana sarmackość gustu Jana III uzewnętrzniała się głównie w przepychu wyposażenia wnętrz. Inspiracje rodzimymi ideałami życia wiejskiego i rycerskiego można odnaleźć w ukształtowaniu licznych prowincjonalnych siedzib tego króla-ziemianina, przybierających postać dworu, spolszczone casa di villa czy kontynuującej typy zamku. W architekturze odpowiadały mu raczej barokowe formy włoskie, i to najczęściej w redakcji rzymskiej.