Po połowie XVII wieku budynek główny założenia znajdował się między dziedzińcem a ogrodem, podobnie też częściej wiązano wspólną osią symetrii możliwie jak najwięcej elementów przestrzennych, budowlanych i zielonych. Ostatecznym kresem tej ewolucji było podporządkowanie tego zespołu kompozycji ukierunkowanej z dominantą pałacu – entre cour et jardin, zgodnie z typem skodyfikowanym przez Ludwika XIV we Francji. Dostrzega się zbieżności z wzorami obcymi – częściej z francuskim chateau niż z włoską villa, często te zbieżności wynikały nie z naśladownictwa, ale z zastosowania analogicznych rozwiązań.
Około roku 1670 układ kompozycyjny tworzą odwrócone w podkowę oficyny, załamane w narożach dziedzińca, a przeprute na osi bramą. Znamienna cechą założeń rezydencjonalnych było przestrzeganie zasady izolowania głównego budynku mieszkalnego.
U schyłku XVII wieku, gdy architektura dochodziła do baroku pełnego, w budownictwie reprezentacyjnym dążyło się do związania otoczenia z architekturą w „całościowe dzieło sztuki”. Nowe wzmożenie ruchu budowlanego nastąpiło w latach 1680-1695. W architekturze akcentowano przewagę wpływów baroku włoskiego, które niosły największy ładunek klasycyzmu.