Na dworach jeszcze za panowania Zygmunta III okazały styl życia reprezentacyjnego cechował zamiłowanie do przepychu i chęć olśnienia bogactwem.

Pogląd Arystotelesa, że wielki człowiek okazuje swą „wielmożność” przez wznoszenie wspaniałych budowli realizował się w wieku XVII, zmieniały się tylko cele i charakter fundacji. Wysoka pozycję fundatora podkreślały skala działalności inwestycyjnej i kosztowność budowli, a także samo jej ukształtowanie. Architektura miała tworzyć odpowiednią scenerię dla reżyserii życia magnackiego, miała zadziwiać i wprzęgać w działania polityczne magnata.

Rozwój Wiek XVII cechowała dynamika ruchu budowlanego, w czterech początkowych dekadach tego wieku, da się zaobserwować stały jego wzrost. Apogeum nastąpiło zaraz po roku 1640, kiedy to budowano parokrotnie więcej niż na początku stulecia. Po potopie i wojnach kozackich nastąpił zastój w budownictwie, po którym z czasem, od ok. 1660 roku, wzrastało nasilenie produkcji budowlanej – tu kończy się okres przejściowy dla budownictwa rezydencjonalnego.