Po zakończeniu pieśni kobziarz oddala się, słuchający go młodzi ludzie płaczą ze wzruszenia.
Cechy utworu Noc Tarasa, podobnie jak napisane w tym samym okresie utwory o tematyce kozackiej, w luźny sposób nawiązuje do historii, rozwijając mało znane czy wręcz legendarne zdarzenie w duchu romantycznym. Szewczenko idealizuje Kozaków i ich walkę, demonizując równocześnie ich przeciwników. W utworze wrogiem Polaków jest nie tylko Kozaczyzna, ale i cała ukraińska przyroda - nawet rzeka przepływająca w pobliżu pola bitwy wzywa zwierzęta, by zjadły ciała zabitych „Lachów”. Romantyczny opis natury, chociaż mniej rozbudowany niż w balladach Urzeczonej czy Topielicy, współtworzy mroczną, tajemniczą atmosferę utworu.
Dzieło stanowi również hołd wobec wędrownych kobziarzy jako depozytariuszy tradycji narodowej. Utwór zawiera obraz wędrownego kobziarza, dzięki któremu młode pokolenie Ukraińców może poznać swoją przeszłość i zainspirować się w ten sposób do podjęcia walki narodowowyzwoleńczej. W ten sposób uzupełnia przesłanie dzieł poświęconych roli artysty (Dumy moje, Dumy moje, Perebendia) zawartych w tomie Kobziarz.