W XVIII wieku przy wejściu na dziedziniec klasztorny wybudowano okazałą, barokową bramę, ozdobioną malowidłami i rzeźbami. Przy okazji przebudowy zmieniono też dekoracje fasad budynków. Wejście do klasztoru stanowiła wsparta na trzech kolumnach trójarkadowa loggia ze sklepieniem krzyżowym.
W 1772, w chwili I rozbioru Polski, w klasztorze mieszkało 25 zakonnic. Prowadzona przez nie szkoła uratowała klasztor przed austriacką kasatą.
W 1868 powstał zrealizowany projekt zmiany nachylenia dachu i zmiany wieżyczki na sygnaturkę. W 1889 roku klasztor powiększono o nowe skrzydło zachodnie.
W 1933 roku benedyktynki weszły w skład odrodzonej polskiej prowincji pw. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny. W tym też okresie rozbudowały szkołę, dobudowując od strony południowej nowe skrzydło.
Ostatnia msza w kościele benedyktynek została odprawiona 14 maja 1946 roku, a następnie klasztor i kościół zostały zamknięte przez władze sowieckie. Siostry benedyktynki zmuszone były w maju 1946 roku wyjechać do pocysterskiego klasztoru w Krzeszowie na Dolnym Śląsku. W opuszczonym klasztorze umieszczono urząd inwentaryzacji budowlanej, a w kościele rozebrano ołtarze.