Liberalne początki Trzylecie liberalneTrzylecie liberalne (Trienio liberal) – nazwa powszechnie przyjęta przez historyków hiszpańskich na oznaczenie trzech lat osłabienia władzy monarszej despotycznego króla Ferdynanda VII. (1820-1823) z jego wolnościową i rewolucyjną atmosferą wywarło głęboki wpływ na początkującego pisarza. Aby wziąć czynny udział w walce z królem-despotą i wezwanym przez niego do pomocy wojskiem francuskim, zaciągnął się w szeregi Milicji Narodowej, przez co w roku 1822 musiał wraz z jej oddziałami uchodzić do Kadyksu przed ścigającymi ich wojskami francuskimi księcia d’Angoulême. Do Madrytu wrócił po powrocie Ferdynanda VII do władzy i po rozwiązaniu oddziałów Milicji Narodowej.
Życie w kręgach intelektualnych Mesonero nie miał wykształcenia uniwersyteckiego, ale brak ten z powodzeniem nadrabiał pilnym czytaniem literatury. Interesował się przede wszystkim twórczością Leandra Fernandeza de Moratina, Bartolomé José Gallarda i Sebastiana de Miñano oraz czytał dramaturgów Złotego Wieku: Tirso de Molinę, Lopego de Vega, Pedro Calderona de la Barkę, Agustina Moreto i Francisco de Rojas Zorrillę. Zachwycał się operą włoską i wręcz z entuzjazmem opisał spektakle operowe, które w Madrycie zrobiły prawdziwą rewolucję. Brał udział w spotkaniach El ParnasilloEl Parnasillo (dosł.