Po śmierci cesarzowej Elżbiety Śmierć cesarzowej Elżbiety Romanowej w 1762 zmieniła pozycję Szuwałowa. Piotr III mianował go dowódcą (w latach 1743–1766 tę nazwą określany był Pierwszy Korpus Kadetów – ros. Сухопутный кадетский корпус), ale Prusacy widzieli w nim swojego głównego wroga i starali się zwrócić cesarza przeciwko niemu. Po przewrocie pałacowym w 1762 Szuwałow natychmiast przysiągł wierność Katarzynie II, ale na dworze czołowe pozycje zajęli nowi ludzie lub wrogowie Szuwałowa, a on sam wyjechał z Rosji, spędzając 14 lat za granicą – we Włoszech i Francji. Z czasem imperatorowa zaczęła wydawać mu polecenia (misje do wykonania); w 1773 został awansowany na p.o. tajnego radcy (ros. тайный советник), a kiedy w 1777 powrócił do Rosji, cesarzowa powitała go jako „drogiego gościa” i nadała mu tytuł naczelnego szambelana i ordery św. Andrzeja i św. Włodzimierza. Ponadto stał się jej stałym partnerem w grach karcianych i towarzyszył jej w wyprawach na Krym.
Pomimo jego skromności, już za życia towarzyszyła mu sława najmądrzejszego, najbardziej wykształconego i szlachetnego człowieka, która nie opuściła go także po jego śmierci.
Iwan Szuwałow zmarł w Sankt Petersburgu.
Fotogaleria