Nie wiadomo, ilu cywilnych minerów zginęło i zostało rannych. Wojska inżynieryjne nie ewidencjonowały tych strat, a organa administracyjne nie miały obowiązku informowania o nich wojska.
Podstawowe rozminowanie kraju, mimo znacznych osiągnięć, nie było jednak skończone. Postanowiono zatem, iż będzie kontynuowane w 1946 roku na terenach, gdzie jeszcze go nie prowadzono. Zarządzono także rozminowanie sprawdzające całej powierzchni Polski.
Rozminowanie powtórne i sprawdzające prowadzono także w następnych latach. I tak w 1947 uczestniczyło w nim 11 batalionów, każdy po dwie kompanie (1650 żołnierzy), w 1948 – 9 batalionów (1350 żołnierzy), w 1949 – 9 batalionów (1350 żołnierzy), w 1950 – 15 batalionów (2250 żołnierzy), w 1951 – 10 batalionów (1500 żołnierzy), w 1952 – 14 batalionów (2100 żołnierzy), w 1953 – 12 batalionów (1800 żołnierzy), w 1954 – 17 batalionów (2550 żołnierzy), w 1955 – 15 batalionów (2250 żołnierzy) i w 1956 – 15 batalionów (2250 żołnierzy). W 1946 roku zaangażowano 19 batalionów, czyli 2850 żołnierzy (po 150 żołnierzy w batalionie). Sprawdzono i rozminowano 191 030 km², 17 755 miejscowości, zdjęto i zniszczono 2 954 413 min, 7 181 413 amunicji. Pod koniec 1946 roku zaszły zmiany w strukturze Okręgów Wojskowych. Zima 1946/47 była sroga z dużą ilością śniegu. Rzeki były skute lodem grubości do 1 m.