Planowano wykonanie dużej części płatowca z kompozytów, zastosowanie systemu fly-by-wire i dość rozbudowanej awioniki.
W 1990 MON podpisało z PZL umowę na opracowanie do 1991 roku projektu koncepcyjnego samolotu. Jednak wojsko zażądało podwyższenia maksymalnej prędkości samolotu do 1000 km/h i podwyższenia udźwigu do 4000 kg uzbrojenia. Zespół konstruktorski przeprojektował samolot, który spełnił te wymagania, ale znacznie zmienił swe cechy, tracąc zwłaszcza na zaletach wynikających z lekkości konstrukcji. Wspólna była jedynie koncepcja ogólna i układ aerodynamiczny kaczki. W celu osiągnięcia zadanej prędkości maksymalnej i udźwigu, silniki turbośmigłowe zastąpiono odrzutowymi. Według wczesnych koncepcji, miały się one znajdować w gondolach nad centropłatem, a na zewnątrz od nich miały być nachylone do wewnątrz stateczniki pionowe. Po badaniach w tunelu aerodynamicznym, pod koniec 1992 roku zaprezentowano ostateczny wariant, w którym silniki przeniesiono z gondoli nad kadłubem do gondoli w centropłacie, na których umieszczono nachylone do wewnątrz stateczniki. Wybrany i wypróbowany został już nawet konkretny typ silnika - miał to być amerykański Textron Lycoming LF 507 o ciągu 33,4 kN. Gondole silników i kadłub zostały spłaszczone, co pozwoliło na otrzymanie konstrukcji o minimalnym echu radarowym (cechy stealth).