Opierając się na tych założeniach zaprojektowano jednomiejscowy, dwusilnikowy, turbośmigłowy samolot w układzie kaczki o udźwigu 2000 kg uzbrojenia. Głównym elementem konstrukcji miał być centropłat, zawierający zbiornik paliwa, do którego montowano by pozostałe części płatowca - końcówki skrzydeł, kabinę pilota, stateczniki pionowe. Silniki miały zostać zamontowane w gondolach nad kadłubem, podobnie, jak w amerykańskim Fairchild A-10 Thunderbolt II, z tym że miały one być turbośmigłowe, Pratt & Whitney PT6A-67 o mocy 919 kW (1250 KM), z pięciołopatowymi śmigłami pchającymi Hartzell. Skrzydła o niewielkiej rozpiętości 9,5 m miały obrys podwójnego trapezu i powierzchnię 16 m². Maksymalna masa startowa była obliczona na 5000 kg. Prędkość maksymalna miała wynosić 640 km/h, rozbieg miał wynosić 250 m, a dobieg - 220 m. Stałym uzbrojeniem miało być pięciolufowe kalibru 25 mm, reszta uzbrojenia miała być podwieszana na belkach podskrzydłowych (przy czym - znak czasu - miały one pasować zarówno do uzbrojenia poradzieckiego, jak i do NATO-wskiego). Przewidziano osiem belek, w dwie pod usterzeniem przednim. Konstrukcja samolotu była nowoczesna, a poszczególne rozwiązania - nowatorskie.