Karolewskiej na południu po Siewną na północy.
Nazwa Polesie upowszechniła się po roku 1929, kiedy przy ulicy Srebrzyńskiej, na miejscu dawniej zalesionym, wybudowano osiedle mieszkaniowe im. Montwiłła-Mireckiego, potocznie nazwane właśnie Polesiem Konstantynowskim.
Pozostała część tak rozumianego Polesia została w latach trzydziestych XX w. planowo zadrzewiona w ramach urządzania Parku Ludowego im. J. Piłsudskiego.
Fragment dawnego, naturalnego lasu przy ul. Krzemienieckiej już po II wojnie światowej otoczono płotem i urządzono tam ścisły rezerwat leśny Polesie Konstantynowskie. Zerkając przez płot przy ul. Krzemienieckiej można zobaczyć jak wyglądała dzielnica Polesie w czasach pierwszych Piastów.
Do 1914 r. część dzielnicy do torów była już mocno zurbanizowana. W dwudziestoleciu międzywojennym po raz pierwszy zabudowa dzielnicy przekroczyła tory, gdy wytyczono Osiedle Mireckego (1929–1930). Osiedle to stanowi przykład awangardowej architektury tego okresu. 20 galeriowców ułożonych w układzie grzebieniowym to jeden z przykładów zrealizowanej architektury „szklanych domów”.