Struga – na zachód od Żeligowskiego mają kierunek zgodny z przebiegiem miedz pól staromiejskich.
Taki układ ulic, które nie zawsze przecinają się pod kątem prostym wynika z faktu, że miasto długo nie posiadało żadnego planu urbanistycznego, lecz rozwijało się zupełnie spontanicznie.
Wiek XX Przez następne sto lat zachodnią granicę miasta stanowiły wielkie lasy, które w 1903 r. zostały przecięte przez tory kolei Warszawsko-Kaliskiej. Tor kolejowy wyznaczył do połowy drugiej dekady XX w. obszar miejskiej zabudowy. Dzięki temu ocalał las leżący na zachód od torów – dzisiaj to Park na Zdrowiu. Niewielki fragment lasu, leżący na wschód od torów posłużył do założenia w 1905 r. eleganckiego parku publicznego (dzisiejszy park Poniatowskiego).
Nazwa Polesie zaistniała po roku 1916 na określenie obszarów Lasu Miejskiego, który zimą 1914/15 i 1915/16 został wycięty przez mieszkańców Łodzi na drewno opałowe z powodu wojennych trudności z zaopatrzeniem. Uchowały się jedynie najdalej od miasta położone fragmenty przy Krzemienieckiej (późniejszy rezerwat) i Krakowskiej.
Wskutek wycinki powstał duży „pusty” obszar na zachód od torów kolei kaliskiej, od ul.