Sengzhao napisał wstępy do niektórych z najważniejszych tłumaczeń Kumaradżiwy. Napisał także eseje, które zostały wysoko ocenione przez współczesnych, m.in. Huiyuana, ale zostały także przekazane następnym pokoleniom. Odegrały one kluczową rolę w kształtowaniu się w VI w. myśli nowej szkoły Trzech Traktatów (chiń. Sanlun zong), czyli chińskiej madhjamiki. Eseje te są także największym zbiorem prac związanych z myślą wczesnej chińskiej madhjamiki, które przetrwały do dziś. Sławę zawdzięczał głównie trzem swoim traktatom: Niezmienność rzeczy, Pustka nierzeczywistego i Pradźnia nie jest wiedząKenneth Ch'en. Buddhism in China. A Historical Survey. Str. 87.
Podążając za naukami madhjamiki ("środkowej drogi") Sengzhao doprowadził do syntezy dwóch przeciwstawnych do tej pory w chińskiej myśli pojęć. "Ti" (noumen, substancja, jedność) oraz "yong" (fenomen, funkcja, kształt itd.); jako leżące na dwóch przeciwnych ekstremach, zostały w duchu "środkowej drogi" utożsamione. Jego zdaniem noumen i fenomen są nierozdzielne.