We wrześniu 1942 roku armia słowacka liczyła 16 700 żołnierzy na froncie wschodnim, i 23 500 w kraju. Po bitwie stalingradzkiej Dywizja Szybka osłaniała odwrót wojsk niemieckich z Kaukazu, została odcięta pod Krasnodarem, jednak przebiła się kosztem dużych strat osobowych i utraty całego sprzętu ciężkiego. Wkrótce straty zostały uzupełnione przez Niemców – dywizja otrzymała 37 czołgów PzKpfw 38(t), 16 czołgów PzKpfw II Ausf. F, 7 czołgów PzKpfw III Ausf. N, 18 niszczycieli czołgów Marder III.
W tym czasie Dywizja Ochrony zabezpieczała szlaki komunikacyjne na Ukrainie.
1943–1945 W 1943 roku Dywizja Szybka została przeformowana w 1 Dywizję Piechoty i przeznaczona do ochrony wybrzeża. Ponieważ nastąpiły dezercje, rząd słowacki zaproponował przeniesienie jednostki do Europy Zachodniej lub na Słowację, jednak Niemcy odmówili. W 1944 roku przekształcono Dywizję Ochrony w brygadę budowlaną, zorganizowano dwie nowe dywizje piechoty i rozpoczęto formowanie trzeciej. Miały być one przeznaczone do obrony linii Arpada.
Po wybuchu słowackiego powstania narodowego w sierpniu 1944 roku, Niemcy wycofali z frontu Dywizję Szybką i rozbroili ją, to samo uczynili z nowo utworzonymi jednostkami.