Za růžového večera pod dubem sličná děva sedí, se skály v břehu jezera daleko přes jezero hledí. To se jí modro k nohoum vine, dále zeleně zakvítá, vzdy zeleněji prosvítá, až v dálce v bledé jasno splyne. Po šírošíré hladině umdlelý dívka zrak upírá; po šírošíré hladině nic mimo promyk hvězd nezírá; Dívčina krásná, anjel padlý, co amarant na jaro svadlý, v ubledlých lících krásy spějí. Hodina jenž jí všecko vzala, ta v usta, zraky, čelo její půvabný žal i smutek psala. – (Karel Hynek Mácha, Máj)
Karierę czeskiego jambu zapoczątkował poemat Karela Hynka Máchy Máj, z którego pochodzi powyższy cytat. Utwór ten charakteryzuje się także wyrafinowaną instrumentacją głoskową. Pisał o niej Roman Jakobson. W poezji czeskiej powszechnie występuje też daktyl:
Za temným oknem, v květníku sivém, hrubý a ostnatý mračil se kaktus. Jednoho jitra červený z lodyhy vyrazil kalich, červený květ. Petr Bezruč, Červený květ)
SssSs//SssSs SssSssSssSs SssSs SssSssSssSs SssS
Trzeba jednak powiedzieć, że sylabotonizm sylabotonizmowi nierówny. Sylabotonizm angielski jest bliższy tonizmu, a sylabotonizm czeski sylabizmu. To wynika oczywiście z odmiennej prozodii obu języków. Akcent angielski (jak też niemiecki i rosyjski) jest bardzo mocny, a akcent czeski (i słowacki) słaby.
Przypisy
S