Większość badaczy skłaniała się obecnie raczej ku uznaniu Vetulicolia za boczne odgałęzienie linii ewolucyjnej zwierząt wtóroustych.
Najnowszy odkryty gatunek vetulicolida, Nesonectris adrigei z Australii ma znacznie lepiej zachowaną strukturę, którą autorzy opisu interpretują jako strunę grzbietową. Dokładna analiza filogenetyczna przeprowadzona przez tych autorów wskazuje na siostrzaną relację między Vetulicolia, a Tunicata, nawet po wykluczeniu z analizy niepewnie interpretowanych cech. W takim razie Vetulicoia należałoby traktować jako podtyp w obrębie strunowców. Jako cechy wspólne między osłonicami a vetulicolidami Garcia-Bellido ze współpracownikami wskazują występowanie podziału ciała na przednią przestronną część filtrującą i tylną trzewną, obecność sztywnej zewnętrznej kutykuli (którą utożsamiają z tuniką) oraz jelito położone w ogonie (u larw żachw w ogonie znajduje się szczątkowe pasmo endodermy).
Cały czas pojawiają się jednak głosy wskazujące na inną pozycję filogenetyczną typu.