Walpole i Townshend starali się prowadzić politykę pokojową. Służyły temu traktaty zawarte z Francją i Prusami w 1725 r. Wielka Brytania, wolna od wojen, zagrożenia jakobickiego i kryzysów finansowych, wchodziła w okres gospodarczego rozwoju, a Walpole odzyskał łaski Jerzego I. W 1725 r. otrzymał Order Łaźni, a w 1726 r. został kawalerem Orderu Podwiązki. Jego pozycja została jednak zagrożona w 1727 r., kiedy nowym królem został Jerzy II. Przez kilka dni wydawało się, że Walpole zostanie zdymisjonowany, ale wpływ królowej Karoliny sprawił, że i Walpole, i Townshend pozostali na stanowiskach.
W tym czasie Walpole zaczął stopniowo uzyskiwać przewagę nad Townshendem na forum gabinetu. Obaj politycy zaczęli spierać się w kwestiach polityki zagranicznej, zwłaszcza w sprawie Austrii, której Townshend był niechętny. W tym sporze sukces odniósł Walpole, a Townshend 15 maja 1730 r. odszedł z gabinetu. Dzięki temu Walpole mógł podpisać traktat wiedeński, który pieczętował sojusz Wielkiej Brytanii i Austrii.