W treści księgi odbija się też burzliwa sytuacja międzynarodowa, z czasów gdy królestwo judzkie uzależnione było w dużym stopniu od Asyrii, chylącej się wówczas ku upadkowi, na czym w większym stopniu skupiała się, napisana niewiele później Księga Nahuma.
Rozdziały 1 i 2 powstały prawdopodobnie po 640 r. p.n.e., natomiast fragment 3,1–17 w latach 612-609, gdy wiadomym stało się, że reforma Jozjasza była nieskuteczna. Epilog księgi: 3,18–20 mógł być dodatkiem z okresu wygnania babilońskiego. Wyrocznie z rozdziału 2 przeciwko Asyrii poprzedzały na pewno upadek Niniwy w roku 612 p.n.e., a wyrocznie przeciwko Filistynom mogły powstać około 628 p.n.e. i być związane z podbojami króla Jozjasza.
Niektórzy uczeni (A. van Hoonacker, V.O.E Oesterley, Th. K. Robinson) przypuszczali, że sugestywny opis „dnia gniewu” jest reminescencją przemarszu przez Palestynę plemion Scytów, co według Herodota nastąpiło między 630 a 625 p.n.e. Jednak sama treść księgi nie potwierdza w żaden sposób takiego zdarzenia.
Kanoniczność księgi Sofoniasza nigdy nie podlegała wątpliwości. Księga przekazuje autentyczne proroctwo Sofoniasza, jedynie niektóre fragmenty, m.in. 2,7.10.11 oraz 3,10 uznawane były (m.in. A.