Poziom podatności można badać m.in. za pomocą Stanfordzkiej Skali Podatności Hipnotycznej (ang. Stanford Hypnotic Susceptibility Scale). Cechuje się ona względną stałością w ciągu życia człowieka i wykazuje prawdopodobne uwarunkowania genetyczne. Odnotowuje się również zjawisko uczenia się podatności – zazwyczaj wzrasta ona wraz z każdym kolejnym procesem hipnotycznym, co wiąże się z redukcją obaw pacjenta. Szacuje się, że około 25% populacji wykazuje wysoką podatność na hipnozę, podczas gdy około 20% jest całkowicie niepodatna na sugestię. Około 95% badanych uzyskuje przynajmniej jeden punkt w dwunastostopniowej skali stanfordzkiej. Inną metodą diagnostyczną jest badanie profilu indukcji hipnotycznej (ang. Hypnotic Induction Profile).
Zdolność wejścia w stan hipnozy jest negatywnie skorelowana z głębokością zaburzeń nerwicowych. Czynniki takie jak lęk przed kontaktami społecznymi, brak pewności siebie, obawa przed zależnością oraz trudności adaptacyjne zmniejszają podatność na hipnozę.
Skale podatności hipnotycznej Skale te są standardowo wykorzystywane w badaniach naukowych, natomiast ich przydatność w praktyce terapeutycznej pozostaje przedmiotem dyskusji.