Świątynia przybrała swoją formę w wyniku stopniowej rozbudowy. Mury wzniesiono częściowo przy użyciu wątku gotyckiego z zendrówkową szachownicową dekoracją, z cegły pełnej czerwonej w dolnej partii uzupełnionej nieregularnymi blokami kamienia wapiennego. Cokół o wysokości ok. 1,5 m jest kamienny (cokół ścian zakrystii jest wyższy, okuty blachą). Z zewnątrz ściany zostały opięte ceglanymi uskokowymi skarpami, skarpa przy ścianie północnej nawy głównej jest wzmocniona kamienną stopą.
Nawa główna posiada cztery przęsła, które, podobnie jak prezbiterium i zakrystia, nakryte są sklepieniem kolebkowym z lunetami. Nad trójprzęsłowymi nawami bocznymi, kaplicą i halą w przyziemiu wieży znajdują się sklepienia gwiaździste. Przedsionek przy nawie południowej jest sklepiony kolebkowo.
mały|Wnętrze Ściany od wewnątrz zostały otynkowane. Ornamentalna i figuralna polichromia o motywach roślinnych pochodzi z 1909 r. (lub z 1907 r.) i została wykonana przez Karola Maszkowskiego. Jest przynależna do secesji, zawiera w sobie jednak odwołania do różnych tradycji artystycznych. Empora wsparta jest na dwóch kolumnach. Posadzka jest wyłożona płytkami ceramicznymi.