Zmęczony i spóźniony wraca do bazy o siódmej rano, gdzie Rustecki będąc pod wrażeniem jego postawy, klepie go po plecach.
Opinie krytyków W maju 1954 roku Baza Sokołowska została opublikowana w Almanachu Literackim, wydanym przez Iskry w nakładzie 100 tysięcy egzemplarzy, będąc najdłuższym utworem zawartym w tym zbiorze. Dwa lata później utwór wszedł w skład zbioru Pierwszy krok w chmurach pod patronatem wydawnictwa Czytelnik wydanym w nakładzie 10 000 egzemplarzy. Igor Newerly, opiekun autora określił opowiadanie jako jedno z najlepszych jakie udało się im otrzymać.
Filolog Joanna Pyszny pisze, że utwór stanowiący powieść produkcyjną skonstruowany został zgodnie z zasadami socrealizmu – bohaterowie identyfikują się z wykonywaną przez siebie pracą, stanowią nie jednostki, a część kolektywu, sekretarz partii pełni rolę opiekuna i przewodnika, komunizm pomaga zwalczyć słabości bohatera, a całość kończy się optymistycznie. Zdaniem Katarzyny Mulet główny bohater opowiadania to „homo instrumentalis – wyidealizowany robotnik albo partyjny działacz, który w swoich poglądach i zachowaniach niezmiennie wspiera idee komunistyczne. Bohater ten nie istnieje inaczej, jak tylko na tle zgranego kolektywu podobnych do siebie towarzyszy pracy”.