W tym sezonie nie startował już w Pucharze Świata.
9 grudnia 1993 roku stanął po raz pierwszy na podium Pucharu Świata. W biegu indywidualnym w austriackim Bad Gastein był trzeci. Do zwycięzcy Siergieja Tarasowa stracił 1:40,8 minuty. Po tym sukcesie przyszedł kryzys formy. W sprincie był 50. W słoweńskiej Pokljuce w biegu indywidualnym był 81, a zawody w sprincie ukończył na 75. miejscu.
W 1994 roku została rozegrana pierwsza edycja tych zawodów, w fińskim Kontiolahti. Tomasz Sikora wywalczył wraz z drużyną (Wiesław Ziemianin, Jan Ziemianin, Jan Wojtas) wicemistrzostwo. W tym samym roku wystartował na igrzyskach olimpijskich w Lillehammer, zajmując 32. miejsce w sprincie z trzema pomyłkami na strzelnicy. W sztafecie zajął wraz z drużyną (Jan Ziemianin, Jan Wojtas, Wiesław Ziemianin) 8. miejsce.
Dalsza kariera 16 lutego 1995 roku jako pierwszy w historii Polak, zdobył złoty medal mistrzostw świata wygrywając bieg indywidualny na mistrzostwach świata w Anterselvie. Ukończył bieg w czasie 1:01:36,0, bez karnej minuty i wyprzedził Norwega Jona Åge Tylduma i Olega Ryżenkowa z Białorusi. Na rozgrywanych dwa lata później mistrzostwach świata w Osrblie zdobył wraz z Wiesławem Ziemianinem, Janem Ziemianinem, Wojciechem Kozubem brązowy medal w biegu drużynowym.