Teraz to oni swoimi rajdami zaczęli stanowić główne zagrożenie dla cesarstwa Hanów, przy czym ich naczelnicy przyjmowali trybutarną zależność tylko tymczasowo, wkrótce się buntując. Szczyt potęgi Xianbei osiągnęli kiedy zostali zjednoczeni przez Tanshihuai (ok. 156 – ok. 180). Odmówił on uznania trybutarnej zależności, mimo że cesarz Huan (146 – 168) zaproponował mu tytuł króla (Wang), i ponawiał coroczne najazdy na cesarstwo. W roku 177 zadał on klęskę największej armii jaką Chińczycy wysłali na północ od roku 89. W rezultacie udało mu się stworzyć imperium rozciągające się od Chin na południu do ziem zależnych od niego Dingling w południowej Syberii na północy oraz od Mandżurii na wschodzie do doliny Ili zamieszkiwanej przez uznających jego zwierzchność Wusunów. Po śmierci Tanshihuai federacja Xianbei rozpadła się jednak. Pół wieku później Xianbei próbował zjednoczyć kolejny wódz, Kebineng (zm. 235), jednak osiągnął on sukces ograniczony i efemeryczny.