Wzrost znaczenia kultu św. Józefa przejawia się w zbudowaniu w 1540 roku pierwszego kościoła pod jego wezwaniem w Rzymie – San Giuseppe dei Falegnami (św. Józefa od Cieśli) nad Więzieniem Mamertyńskim na Forum Romanum. Świadectwem upowszechniania się kultu było również opublikowanie pierwszej Litanii do św. Józefa w Rzymie w 1597 r. oraz wprowadzenie sznura św. Józefa w Antwerpii w 1657 r. Następnie powstała Koronka do św. Józefa (1850 r.) i Szkaplerz św. Józefa u kapucynów (zatwierdzony w 1880 r.). Formalny kult Świętej Rodziny w XVII wieku zapoczątkował bp François de Laval.

Od XVI wieku wielu katolickich świętych modliło się do św. Józefa, polecając jego wstawiennictwo. W Filotei, czyli wprowadzeniu do życia pobożnego Franciszek Salezy zalecał wzywanie św. Józefa podczas modlitw po rachunku sumienia, obok modlitw do Maryi. Teresa z Ávili przypisywała św. Józefowi powrót do zdrowia i polecała go jako potężnego orędownika. Teresa z Lisieux w Dziejach duszy wspominała, że przez pewien czas codziennie modliła się do „św. Józefa, Ojca i Opiekuna Dziewic”, dzięki czemu czuła się bezpieczna (wszyscy troje wymienieni są Doktorami Kościoła).