W XII wieku pisma mnichów benedyktyńskich zaczęły sprzyjać kultowi Józefa, a jego imię zostało wpisane do ich kalendarzy liturgicznych i martyrologiów.
W XIII wieku dominikanin i Doktor Kościoła, Tomasz z Akwinu, omawiał konieczność obecności Józefa w planie Wcielenia. Przekonywał on m.in., że gdyby Maryja nie była zamężna, współcześni jej Żydzi mogliby ją ukamienować, a młody Jezus potrzebował opieki i ochrony ludzkiego ojca. Józefologia u Akwinaty często rozwijała się poprzez zestawianie postaci Józefa i Maryi, co wyraził szczegółowo w swoim głównym dziele, Sumie Teologicznej (łac. Summa Theologiae).
W XV wieku ważne kroki w tej dziedzinie poczynili Bernardyn ze Sieny, Pierre d’Ailly i Jean Gerson, kanclerz katedry Notre-Dame w Paryżu. Gerson napisał obszerny traktat w języku francuskim zatytułowany Consideration sur Saint Joseph oraz 120-wersowy poemat po łacinie o św. Józefie. W latach 1416–1418 głosił on na temat św. Józefa kazania podczas soboru w Konstancji, zapożyczając wiele z motywów mariańskich.