Debiutował mając 21 lat tomem wierszy Karmazynowy poemat (1920), który przyjęto z entuzjazmem. Stawiane sobie wysokie wymagania, wcześnie ujawnione poczucie niemocy twórczej (nękające go, mimo spełnień artystycznych, przez całe życie), także problemy osobiste na tle biseksualnej jeszcze wówczas orientacji seksualnej poety (zakochanego w Wandzie Serkowskiej), później już tylko homoerotycznej, stały się podstawą depresji, a w jej wyniku – nieudanej próby samobójczej w marcu 1921, po której Lechoń leczył się w szpitalu psychiatrycznym w podkrakowskich Batowicach, dokąd zawiózł go Kazimierz Wierzyński, który to zrelacjonowałKazimierz Wierzyński: Z „pamiętnika poety”. W zbiorze: Wspomnienia o Janie Lechoniu. Red. Paweł Kądziela. Warszawa, Bibl. Więci, 2006, , s. 47–49. Spędził wtedy w różnych sanatoriach, m.in. w Rabce, dłuższy czasJarosław Iwaszkiewicz: Lechoń. W: Aleja Przyjaciół. Warszawa, Czytelnik, 1984, , s. 47–48. Lekarzami Lechonia byli m.in. Edward Flatau , Eugeniusz Artwiński i Cezar Onufrowicz (który jako pierwszy doradzał mu spisywanie dziennika w celach terapeutycznych, co poeta wówczas zlekceważył)Wspomnienia o Janie Lechoniu. Oprac. Paweł Kądziela. Warszawa, Biblioteka „Więzi”, 2006, s. 68;