Wówczas Yoshimitsu Banno, który wcześniej pracował jako asystent reżysera przy filmach Akiry Kurosawy został poproszony o zaplanowanie projektu.
„Podczas Expo stworzyliśmy pawilon ukazujący te wszystkie technologie, które miały nas prowadzić ku lepszej przyszłości, ale w rzeczywistości sytuacja była znacznie gorsza niż prezentowały Klub Rzymski i inne think tanki w tym czasie. Nie mieliśmy pojęcia jak daleko zajdzie problem skażenia środowiska.”– Yoshimitsu Banno
Banno, który wtedy pracował z Eijim Tsuburayą przy pawilonie Mitsubishi na Expo 1970 w Osace, wracał raz w miesiącu do rodzinnych stron i widział miasta takie jak Yokkaichi (wówczas z jedno z najbardziej zanieczyszczonych japońskich miast) pokryte czarnym smogiem i ocean wypełniony pianką ze zrzuconego detergentu, zaś powietrze pachniało jak zgniłe jajo. Wyobraził, że w tych warunkach kosmiczny wirus przeistoczył się jako potwór. W późniejszym wywiadzie z Jörgem Buttgereitem Banno wspominał: „w lipcu 1970 roku słyszałem, że wiele dziewczynek mdlało w szkole z powodu zanieczyszczenia powietrza. Problemy środowiskowe w Japonii właśnie zaczęły być oczywiste. Więc dla mnie najgorszą i najbardziej złowieszczą rzeczą w tamtych czasach był problem zanieczyszczenia. Tak wpadłem na pomysł scenariusza, a także tytułową piosenkę Godzilli kontra Hedory”.