Gdy , wiceprezydent Ugandy został ranny w podejrzanym wypadku samochodowym, żołnierze lojalni wobec Adrisiego zbuntowali się. Odpowiedzią Amina było wysłanie żołnierzy przeciwko buntownikom, którym w części udało się przekroczyć granice Tanzanii. Rebelia przeniknęła do Tanzanii, skąd bojówki złożone z uchodźców zaczęły atakować żołnierzy dyktatora.
Odpowiedzią Amina na ataki na żołnierzy rządowych było wypowiedzenie wojny Tanzanii. Doszło do inwazji wojsk Ugandy oraz aneksji regionu Kagera, który od tej pory miał należeć do Ugandy.
Wojna Prezydent Nyerere ogłosił mobilizację. W ciągu kilku tygodni liczebność armii Tanzanii została zwiększona z poziomu 40 tys. żołnierzy do ponad 100 tys., w tym członków policji, służby więziennej oraz milicji. Siły Tanzanii zostały połączone z kilkoma bojówkami składającymi się z uchodźców, którzy na konferencji w Moshi zjednoczyli się w Ugandyjską Armię Wyzwolenia Nagrodowego. Armia Tanzanii nabyła radzieckie wyrzutnie rakietowe Katiusza (znane w Ugandzie pod nazwą „saba saba”), które rozpoczęły ostrzał wybranych celów w Ugandzie. Wojska ugandyjskie wycofały się na swoje terytorium. Muammar al-Kaddafi wysłał 2500 żołnierzy, wyposażonych w czołgi T-54 i T-55, transportery opancerzone, wyrzutnie BM-21 Grad, myśliwce MiG-21 oraz bombowce Tu-22. Siły te mały wspomóc Amina.