Kuracjusze mieszkali i jadali w prywatnych willach i pensjonatach.

Mimo że protektorat nad uzdrowiskiem zgodziła się przyjąć niemiecka para cesarska, względy polityczne wstrzymywały rząd niemiecki od jego subwencjonowania. W rezultacie nie przyciągało ono tak wielkiej liczby kuracjuszy, jak inne uzdrowiska położone w głębi Rzeszy Niemieckiej, niemniej liczba pacjentów stale wzrastała.

W 1919 roku po wyzwoleniu miasta przez wojska powstania wielkopolskiego, ówczesny prezydent miasta Józef Krzymiński przystąpił do rozbudowy uzdrowiska. W 1919 roku leczyło się w nim blisko 1000 kuracjuszy.

Okres międzywojenny 1919-1939 Od 1922 roku uzdrowisko nosiło oficjalną nazwę „Inowrocław Zdrój”, natomiast potocznie występowało pod nazwą „Solanki”. Organizacyjnie było jednym z przedsiębiorstw komunalnych miasta InowrocławiaMieczysław Wojciechowski: Inowrocław w okresie międzywojennym (1919-1939) [w:] Dzieje Inowrocławia tom 2 (od 1919 r. do końca lat siedemdziesiątych). Państwowe Wydawnictwo Naukowe. Warszawa – Poznań - Toruń 1982. . str. 23-25. Popularność uzdrowiska stopniowo wzrastała, na co wpływ miały właściwości lecznicze solanki, borowiny, wody mineralnej oraz kąpieli kwasowęglowych, inhalacji solankowych i zabiegów przyrodoleczniczych. W latach 30. XX w.