W językach pierwszej grupy podmiot i agens wyrażone są przy pomocy mianownika, patiens – przy pomocy biernika. Grupa ta jest najszerzej rozpowszechniona, należy do niej większość języków nominatywnych, m.in. język polski. W językach drugiej grupy tak samo wyrażone są podmiot i patiens – przy pomocy przypadka o nazwie absolutivus. Przypadkiem agensa jest tu ergativus. Należy do niej większość języków ergatywnych. Języki trzeciej grupy należą do języków nominatywnych, tj. mianownik wyraża w nich zarówno agensa, jak i podmiot zdania nieprzechodniego. Jednakże nie istnieje tu osobny przypadek patiensa – jest on wyrażany tak samo jak człon określający, przy pomocy dopełniacza. Jako przykład można tu podać język indonezyjski, język hopi. Warto zauważyć, że w języku polskim patiens stosunkowo często jest również wyrażany dopełniaczem. Języki czwartej grupy zaliczylibyśmy do ergatywnych, gdyż łączą one funkcje podmiotu zdania nieprzechodniego i patiensa i wyrażają je przy pomocy przypadka absolutnego. Jednakże w odróżnieniu od typowych języków ergatywnych agens jest tu wyrażony tak samo jak człon określający, przy pomocy dopełniacza.