Tuż po wprowadzeniu, wielu uważało, że Betacam jest formatem oferującym gorszą jakość od większych gabarytowo (taśma o szerokości jednego cala), formatów Type B oraz Type C, które były podstawowymi systemami video przy produkcji telewizyjnej od połowy lat 70 XX w. do połowy lat 80 XX w. Oprócz tego maksymalny czas nagrania w formacie Betacam, zarówno dla kamer jak i dla magnetowidów studyjnych, wynosił ledwie pół godziny, co było poważną niedogodnością.
Betacam SP mały|Kamera Sony BVW-D600P, korzystająca z formatu Betacam SP. W 1986 roku wprowadzono Betacam SP, który pozwolił na podwyższenie rozdzielczości poziomej do 340 linii. Podczas gdy ulepszenie samego formatu było stosunkowo niewielkie, spore postępy poczyniono przy sprzęcie studyjnym, szczególnie poprzez wprowadzenie kaset rozmiaru L, pozwalających na nagranie do 90 minut materiału. Samo SP oznacza Lepsza Jakość (ang. Superior Performance), a sam format stał się standardem dla większości stacji telewizyjnych aż do późnych lat 90 XX w. Pomimo wieku, format pozostał typowym medium przy postprodukcji video w jakości SD nawet po 2000 roku. Czas nagrania na taśmie rozmiaru S nie zmienił się w porównaniu do oryginalnego Betacam (30 minut).