Betacam pozwala na rozdzielczość 300 poziomych linii luminancji, a także 120 linii koloru (dla porównania VHS/Betamax pozwalają na zapis jedynie 30 linii chrominancji).
Kasety Betacam z wczesnych lat produkcji były teoretycznie nieodróżnialne od wprowadzonych w 1975 roku kaset Betamax, przeznaczonych na rynek amatorski. Czysta kaseta Betamax będzie działać w magnetowidzie Betacam i na odwrót, jednakże Sony w późniejszych latach odradzało stosowania takich praktyk. Według Sony argumentem było niedostosowanie kaset Betamax do szybszego przesuwu taśmy potrzebnego do nagrań w formacie Betacam. mały|Teoretycznie kasety Betamax i Betacam mogły być używane zamiennie, jednak sygnały video w obu standardach nie były ze sobą kompatybilne. Pomimo powierzchownego podobieństwa między Betamax i Betacam (takie same taśmy i kasety), oba formaty są całkowicie odmienne. Betamax nagrywa kompozytowe video o stosunkowo niskiej jakości, oprócz tego w magnetowidach używa się jedynie dwóch głowic. Magnetowidy i kamkordery Betacam używają już czterech głowic do nagrywania komponentowego video, przy znacznie szybszym przesuwie taśmy (Betamax: 1,87 cm/s, Betacam: 10,15 cm/s). Przykładowo: typowa kaseta L-750 w formacie Betamax, pozwalająca na nagranie około 3 godzin video w jakości B-II (NTSC), pozwalała jedynie na 30 minut nagrań w systemie Betacam.