Autorem projektu przebudowy był architekt mińskiej eparchii prawosławnej, Siergiej Iwanow. Projekt nie zachował się, jednak z kosztorysu wiadomo, że zaplanowano zburzenie wież i frontonu oraz zastąpienie zniszczonego dachu i krokwi nową konstrukcją, która umożliwiała dobudowanie pięciu bań i drewnianej, pokrytej blachą, trzykondygnacyjnej dzwonnicy w kształcie namiotu. Prace budowlane zakończono w 1873 roku. Ulicę Zborową po przekazaniu klasztoru przemianowano na Prieobrażenską.
Po zajęciu Mińska przez wojska polskie we wrześniu 1919 roku kościół zwrócono katolikom (działał jako kościół seminaryjny). Przez krótki okres mieściło się tu również przeniesione z klasztoru dominikańskiego seminarium duchowne odnowionej w 1917 roku diecezji mińskiej. W wyniku podpisania w 1921 roku traktatu ryskiego Mińsk znalazł się w granicach ZSRR, a kościół ponownie przekształcono w cerkiew. Działalności klasztoru nie wznowiono. W latach trzydziestych XX wieku w budynku byłego kościoła benedyktynek urządzono klub, a klasztor zburzono. W okresie II wojny światowej okupanci niemieccy pozwolili na odprawianie liturgii w byłym kościele. Po zakończeniu wojny kościół został zamknięty przez władze radzieckie. W 1964 roku świątynia pobenedyktyńska została zburzona.