Duży nacisk w dokumencie został położony na działalność rodziny Chodkiewiczów na rzecz klasztoru w okresie przed wojną z Moskwą oraz na rolę ksieni Katarzyny Scholastyki w drugiej połowie XVII wieku, dzięki której został postawiony murowany klasztor.
Źródła pisane z XVIII wieku dotyczą głównie spraw finansowych zakonu. Z dokumentu drugiej połowy XVIII wieku wiadomo, że w latach osiemdziesiątych nastąpiła przebudowa kościoła według projektu Tomasza Romanowskiego (oskarżono go potem o położenie zbyt słabych fundamentów). Od 1796 roku do połowy XIX wieku źródła pisane wzmiankujące o klasztorze zawierają dokładne informacje, ponieważ w tym okresie odbywały się regularne wizytacje.
Źródła ikonograficzne są skąpe, nie zachowały się plany i projekty budowlane, niewiele jest rysunków i fotografii. Najwcześniejszym tego typu dokumentem jest rysunek autorstwa architekta Tadeusza Kramera z 1800 roku z Atlasu guberni mińskiej, przedstawiający fasady kościoła i klasztoru Benedyktynek. Najstarsza fotografia przedstawiająca kościół pochodzi z 1870 roku. Odkryta została przez Nadzieję Sauczankę. Przedstawia kościół na rok przed przebudową go na cerkiew. Kilka zdjęć z przełomu XIX i XX wieku przechowywanych jest w zbiorach Narodowego Muzeum Historii i Kultury Białorusi.