W 1910 r. Kitchener otrzymał rangę marszałka polnego. Aspirował do godności wicekróla Indii, ale nie zyskał poparcia ministra ds. Indii, Johna Morleya, który sugerował, aby wysłać Kitchenera na Maltę, by objął stanowisko głównodowodzącego sił brytyjskich w basenie Morza Śródziemnego. Kitchener przybył wówczas do Londynu i próbował uzyskać wsparcie króla Edwarda VII. Jego kandydaturze sprzyjał także premier Asquith, jednak opór Morleya, który zagroził rezygnacją, sprawił, że ostatecznie w 1911 r. odmówiono Kitchenerowi stanowiska wicekróla.
Kitchener powrócił więc do Egiptu, gdzie został brytyjskim konsulem generalnym. 29 czerwca 1914 r. jego tytuł parowski podniesiono do rangi hrabiego. Ponieważ lord nie miał dzieci, w drodze wyjątku zezwolono, aby po jego śmierci tytuł mogło dziedziczyć jego rodzeństwo. Tak też się stało i po śmierci lorda Kitchenera w 1916 r. tytuł parowski odziedziczył jego młodszy brat, Henry.