Gogol wielokrotnie podkreślał, że inspirację do Rewizora i Martwych dusz zawdzięcza Aleksandrowi Puszkinowi, który jako jedyny rozpoznał jego talent ukazywania pospolitości życia. Pomysł na sztukę miał otrzymać od poety. Gogol idealizował Puszkina i zabiegał o jego uznanie, przyczyniając się do utrwalenia przekonania o ich bliskiej relacji – w dużej mierze przesadzonej. Sam Puszkin wypowiadał się o twórczości Gogola rzadko i raczej oględnie. Nie zostawił żadnej znanej opinii o Rewizorze, choć uczestniczył w pierwszym publicznym czytaniu Rewizora i według świadków śmiał się i był zachwycony. Mimo wcześniejszego zwyczaju Gogol nie pokazał Puszkinowi tekstu po pierwszym czytaniu komedii, przed jej drugim publicznym odczytem. W nowej wersji znalazł się bowiem epizod, w którym Chlestakow opowiada anegdotę o sposobie pisania Puszkina – z kieliszkiem drogiego rumu w ręku. Publiczne wykorzystanie tej anegdotki uznano za nietakt, dlatego autor później usunął ją z utworu.
Dzięki osobistej aprobacie cesarza Mikołaja I komedia została dopuszczona do druku i wystawiona w 1836 roku.