Szymona Konarskiego, ekspowstańca, działacza emigracyjnego i członka Stowarzyszenia Ludu Polskiego. W 1844 roku skasowano zakon dominikanów, co oznaczało kres ich działalności. Ich kościół stał się odtąd kościołem parafialnym. Szpital funkcjonował nadal. Przez długi czas jego ordynatorem był Franciszek Wikszemski, ojciec Adama, Poznań 1927, a w latach 1875 do 1882 chirurgiem był w nim Hipolit Jundziłł.

W okresie II Rzeczypospolitej kościół został odrestaurowany, a Jerzy Hoppen pokrył jego wnętrze polichromią.

Po wojnie kościół został zamknięty. W czasach sowieckich w kościele urządzono magazyn owoców i warzyw, a później Teatr Opery i Baletu. Według wspomnień Vladasa Drėmy wnętrza kościoła zostały zniszczone na polecenie litewskiego architekta Jonasa Glemžy. W latach 1955–1957 przeprowadzono w kościele niewielki remont w związku z planowanym urządzeniem stacji pogotowia ratunkowego.